Duizend & ik is een dystopisch boek. Vanuit het perspectief van Acht maken we kennis met een wereld waarin een geautomatiseerde stem “Evi” de bevolking (allemaal meisjes) toespreekt. Acht is een van de meisjes die er moet leven volgens de regels van het systeem. Als ze de leer strikt opvolgt, zal ze in staat zijn om een zinvol leven te leiden in de wereld van de bezielden. “Wees behulpzaam en ondergeschikt. Onderwerp je aan de wil van de bezielden”, klinkt meermaals door de luidsprekers. De Zieners controleren of iedereen in de pas loopt. Voor creativiteit en zelfontplooiing is geen plaats. Ook niet om met de andere meisjes te praten of oogcontact te maken. Wanneer Acht toch oogcontact maakt met een ander meisje, is ze overtuigd: ze wil samen met het andere meisje weg uit deze wereld.

Dit boek is verslavend. Het onvoorspelbare einde en de vage grens tussen wat werkelijkheid is en wat niet, wekken nieuwsgierigheid op. Het einde van dit boek verdient een extra pluim. Op een verhalende manier wordt een ethische reflectie opgemaakt van wat het betekent wanneer robots de wereld worden ingestuurd. Het boek stelt zich de terechte vraag: 'Wat als robots menselijke kenmerken beginnen te vertonen en dus door creativiteit uit een systeem kunnen ontsnappen?' Die vraag stellen verdient lof, maar ook de manier waarop de auteur het aanbrengt, verdient een vermelding. Geen moraliserend verhaal, maar het zet wel aan tot nadenken.

Dit poëtisch en beklijvend verhaal blijft nazinderen. De auteur is erin geslaagd om een verhaal te schrijven dat tegelijkertijd integreert én vlot leesbaar is. Zelfs de minst fervente lezer, zal in dit boek zijn gading vinden. Voor wie fan is van series zoals Black Mirror en Arcadia, is dit boek zeker een aanrader!